در امتداد شب

گل بارون زده......

haamiidd — Sat, 21 Jun 2008 10:04:18 GMT

سلام

پیشاپیش روز مادر رو به تمام مادران عزیز تبریک میگم

مادر روزت مبارک

تقدیم به بهترین.........

اگه تنهایی بشه زخم هزارساله عشق،من هزارسال دیگه منتظرتو میمونم

گل بارون زده من

گل یاس نازنینم

میشکنم ،پژمرده میشم نذار اشکاتو ببینم

تا همیشه تورو داشتن داشتن تمام دنیاست

ازتو و اسم توگفتن بهترین تمام حرفاست

باتو ،باتواگه باشم وحشت از مردن ندارم

لحظه هام پرمیشه از تو

وقت غم خوردن ندارم

ای غزلواره دل تنگ

که همیشه تنت کلامه

هنوزم با گل گونه ات شرم اولین سلامه

ای تو جاری توی شعرم

مثل عشق،خون و حسرت

دفتر شعر من از تو سبدخاطره هامه

ای گل شکسته ساقه،گل پرپر،که بیاد هجرت پرنده هایی

توی یآس مبهم چشات می بینم که به فکر یه سفر به انتهایی

سر به زیردل شکسته،نازنینم

اگه ساده است واسه تو گذشتن از من

مرثیه سر کن برای رفتن من

آخه مرگه واسه من ازتو گذشتن

گل بارون زده من اگه دلتنگم و خسته

اگه کوچیدن طوفان ساقه منم شکسته

میتونم خستگی هاتو از تن پاکت بگیرم

میتونم برای خوبیت واسه سادگیت بمیرم

آشفته بازاریست دنیا....

haamiidd — Thu, 29 May 2008 08:28:18 GMT

سلام

امیدوارم که هرجا که هستید خوب و خوش و خرم باشید

دوستان گلم این شاید آپ آخر من تا چند ماه باشه

نمیدونم شاید هم زود برگشتم.دارم میرم اصفهان و کرج

دلم میخواد تو این مدت من و وبلاگم رو تنها نذارید

میام و جواب نظرات رو خواهم داد.

موفق باشید

دلم میخواد گریه کنم برای قتل عام گل

برای مرگ رازقی برای نبودن عشق

دلم میخواد گریه کنم واسه زوال عاشقی.....

دلم تنگ است

دلم می سوزد از باغی که می سوزد

نه دینداری نه بیداری،نه دستی از سر یاری

تمام عمربستیم و شکستیم به جز بار پشیمانی باری نبستیم

جوانی را سفر کردیم تا مرگ نفهمیدیم به دنبال چه هستیم

عجب آشفته بازاریست دنیا عجب بیهوده تکراریست دنیا

چه رنجی از محبت ها کشیدیم برهنه پا به تیغ ستان دویدیم

نگاه آشنا در این همه چشم ندیدیم و ندیدیم و ندیدیم

سبکباران ساحل ها ندیدن به دوش خسته گان باریست دنیا

مرا در موج حسرت ها رها کرد عجب یار وفاداریست دنیا

میان آنچه باید و باشد و نیست عجب فرسوده دیواریست دنیا

عجب خواب پریشانیست دنیا عجب یاروفاداریست دنیا

عجب دریای طوفانیست دنیا عجب آشفته بازاریست دنیا

صفای اشک....

haamiidd — Wed, 21 May 2008 12:08:57 GMT

نه از آشنایان وفا دیده ام

نه در باده نوشان صفا دیده ام

ز نامردمیها نر نجد دلم

که از چشم خود هم خطا دیده ام

صفای ترا نازم ای اشک غم

که در دیده عمری ترا دیده ام

دگر مسجدم خانۀ توبه نیست

که در اشک زاهد ریا دیده ام

نه سودای نام ونه پروای ننگ

ازین خرقه پوشان چها دیده ام

طبیبا مکن منعم از جام می

که درد درون را دوا دیده ام

حریم خدا شد چه شبها دلم

که خود را ز عالم جدا دیده ام

از آنرو نریزد سرشگم ز چشم

که در قطره هایش خدا دیده ام

برو صاف شو تا خدا بین شوی

ببین من خدا را کجا دیده ام

باغچه...

haamiidd — Tue, 13 May 2008 09:46:02 GMT

کسی به فکر گل ها نیست کسی به فکر ماهی ها نیست
کسی نمی خواهد باورکند که باغچه دارد می میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود و حس باغچه انگار چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست
حیاط خانه ما تنهاست حیاط خانه ی ما در انتظار بارش یک ابر ناشناس
خمیازه میکشد
و حوض خانه ی ما خالی است
ستاره های کوچک بی تجربه
از ارتفاع درختان به خاک می افتد
و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها شب ها صدای سرفه می اید
حیاط خانه ی ما تنهاست
پدر میگوید
از من گذشته ست
از من گذشته ست
من بار خود رابردم و کار خود را کردم و در اتاقش از صبح تا غروب یا شاهنامه میخواند
یا ناسخ التواریخ .پدر به مادر میگوید:لعنت به هر چی ماهی و هر چه مرغ
وقتی که من بمیرم دیگر چه فرق میکند که باغچه باشد یا باغچه نباشد
برای من حقوق تقاعد کافی ست
مادر تمام زندگیش سجاده ایست گسترده درآستان وحشت دوزخ
مادر همیشه در ته هر چیزی دنبال جای پای معصیتی می گردد
و فکر می کند که باغچه را کفر یک گیاه ،آلوده کرده است
مادر تمام روز دعا می خواند
مادر گناهکار طبیعی ست و فوت میکند به تمام گلها
و فوت میکند به تمام ماهی ها و فوت میکند به خودش
مادر در انتظار ظهور است و بخششی که نازل خواهد شد
برادرم به باغچه می گوید قبرستان
برادرم به اغتشاش علفها می خندد
و از جنازه ی ماهی ها که زیر پوست بیمار آب
به ذره های فاسد تبدیل میشوندشماره بر می دارد
برادرم به فلسفه معتاد است
برادرم شفای باغچه را در انهدام باغچه می داند
او مست میکند و مشت میزند به در و دیوار
و سعی میکند که بگوید بسیار دردمند و خسته و مایوس است
او نا امیدیش را هم مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش
همراه خود به کوچه و بازار می برد
و نا امیدیش آن قدر کوچک است که هر شب
در ازدحام میکده گم میشود
و خواهرم که دوست گلها بود و حرفهای ساده ی قلبش را
وقتی که مادر او را میزد به جمع مهربان و ساکت آنها می برد
و گاه گاه خانواده ی ماهی ها را به آفتاب و شیرینی مهمان میکرد ...
حالااو خانه اش در آن سوی شهر است
او در میان خانه مصنوعیش با ماهیان قرمز مصنوعیش
و در پناه عشق همسر مصنوعیش
و زیر شاخه های درختان سیب مصنوعی آوازهای مصنوعی میخواند
و بچه های طبیعی می سازد
او هر وقت که به دیدن ما می اید و گوشه های دامنش از فقر باغچه آلوده می شود
حمام ادکلن می گیرد
او هر وقت که به دیدن ما می اید آبستن است
حیاط خانه ما تنهاست
حیاط خانه ما تنهاست
حیاط خانه ما گیج است
من از زمانی که قلب خود را گم کرده است می ترسم
من از تصور بیهودگی این همه دست و از تجسم بیگانگی این همه صورت می ترسم
من مثل دانش آموزی که درس هندسه اش را
دیوانه وار دوست میدارد ،تنها هستم
و فکر میکنم که باغچه را میشود به بیمارستان برد
من فکر میکنم ...
من فکر میکنم ...
من فکر میکنم ...
و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی میشود

سنگ صبور......

haamiidd — Mon, 05 May 2008 11:02:32 GMT

ای رفیق من سنگ صبور غمهام

بیا به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم

چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دل زده از لیلیها

آخه خیلی دلم گرفته از خیلیها

نمونده از جوونیام نشونی

پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

وقتی توی شبهات ستاره ای نیست

تنها موندی و هیچ راه چاره ای نیست

اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش

اگر بیای همونجوری که بودی

کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده

هر کی شنیده از خودش بیخودشده

اما خودم پر شدم از گلایه

حالا دیگه هیچی ازم نمونده بجز یه سایه

سایه ای که خالی از عشق و امیده

که همیشه محتاجه به نور خورشید

اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش

وقتی که....

haamiidd — Tue, 29 Apr 2008 08:49:18 GMT

وقتی که گل در نمیاد
سواری اینور نمیاد
کوه و بیابون چی چیه

وقتی که بارون نمیاد
ابر زمستون نمیاد
این همه ناودون چی چیه

حالا تو دست بی صدا
دشنه ی ما شعر و غزل
قصه ی مرگ عاطفه
خوابای خوب بغل بغل

انگار با هم غریبه ایم
خوبیه ما دشمنیه
کاش من و تو می فهمیدیم
اومدنی رفتنیه

تقصیر این قصه ها بود
تقصیر این دشمنا بود
اونا اگه شب نبودن
سپیده امروز با ما بود

کسی حرف منو انگار نمی فهمه
مرده زنده , خواب و بیدار نمی فهمه
کسی تنهاییمو از من نمی دزده
درده ما رو در و دیوار نمی فهمه

واسه ی تنهاییه خودم دلم می سوزه
قلب امروزیه من خالی تر از دیروزه

سقوط من در خودمه
سقوط ما مثل منه
مرگ روزای بچگی
از روز به شب رسیدنه

دشمنیا مصیبته
سقوط ما مصیبته
مرگ صدا مصیبته
مصیبته حقیقته
حقیقته حقیقته

تقصیر این قصه ها بود
تقصیر این دشمنا بود
اونا اگه شب نبودن
سپیده امروز با ما بود

انتظار.....

haamiidd — Sat, 26 Apr 2008 09:32:28 GMT

چه انتظار عظيمي نشسته در دل ما

هميشه منتظريم و كسي نمي آيد

صفا گمشده آيا

بر اين زمين تهي مانده باز مي گردد ؟

اگر زمانه به اين گونه

- پيشرفت اين است

بي ترديد

حصار كاغذي ذهن را ز هم نشكافت

و خواهش من و تو

نيم گامي از تب تن نيز

دورتر نگذشت

كه در حصار تمناي تن فرو مانديم

و در كوير نفس سوز« من » فرو مانديم

نه از حصار تن خويشتن برون گامي

نه بر گسستن اين پاي بندها، دستي

***

هميشه مي گفتم:

« من و سكوت؟

محال است

« سكوت، عين زوال است

« سكوت،

- يعني مرگ !

***

سكوت،

نفس رضايت

سكوت،

عين قبول است

سكوت،

- كه در زمينه اشراق اتصال به حق -

دراين زمانه نزول است .

سكوت،

يعني مرگ .

***

كجاي اي انسان ؟

عصاره عصيان

چگونه مسخ شدي

با سكوت خو كردي

تو اي فريده هر آفريده

- بر تو چه رفت ؟

كز آفريده خود

از خداي بي همتا

به لابه ،مرگ را آرزو كردي ؟

فاصله ...........

haamiidd — Wed, 23 Apr 2008 10:40:35 GMT

چه شبی بود و چه فرخنده شبی
آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید
کودک قلب من این قصه ی شاد
از لبان تو شنید :
”زندگی رویا نیست
زندگی زیبایی ست
می توان
بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی
می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت
می توان
از میان فاصله ها را برداشت
دل من با دل تو
هر دو بیزار از این فاصله هاست “
قصه ی شیرینی ست
کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد
قصه ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت
یادگاران تو اند
رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوکواران تو اند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک ، اما ایا
باز برمی گردی ؟
چه تمنای محالی دارم
خنده ام می گیرد
چه شبی بود و چه روزی افسوس
با شبان رازی بود
روزها شوری داشت
ما پرستوها را
از سر شاخه به بانگ هی ، هی
می پراندیم در آغوش فضا
ما قناریها را
از درون قفس سرد رها می کردیم
آرزو می کردم
دشت سرشار ز سبرسبزی رویا ها را
من گمان می کردم
دوستی همچون سروی سرسبز
چارفصلش همه آراستگی ست
من چه می دانستم
هیبت باد زمستانی هست
من چه می دانستم
سبزه می پژمرد از بی آبی
سبزه یخ می زند از سردی دی
من چه می دانستم
دل هر کس دل نیست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بی خبر از عاطفه اند
از دلم رست گیاهی سرسبز
سر برآورد درختی شد نیرو بگرفت
برگ بر گردون سود
این گیاه سرسبز
این بر آورده درخت اندوه
حاصل مهر تو بود
و چه رویاهایی
که تبه گشت و گذشت
و چه پیوند صمیمیتها
که به آسانی یک رشته گسست
چه امیدی ، چه امید ؟
چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید
دل من می سوزد
که قناریها را پر بستند
و کبوترها را
آه کبوترها را
و چه امید عظیمی به عبث انجامید
در میان من و تو فاصله هاست
گاه می اندیشم
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشش داری
دستهای تو توانایی آن را دارد
که مرا
زندگانی بخشد

ای دور...

haamiidd — Mon, 21 Apr 2008 08:19:31 GMT

ای همزاد
ای همرنگ
ای بی من و همیشه با من
یاد تو چون پرستوها
یا چون لک لک های مهاجر
لحظه لحظه به باغ خیالم سفر میکند
گفتی که هر شب واژه های شعرم را
با اشک میشویی
من هم هر لحظه یاد تو را در پریشانی خیال می پیچم
ای عطر عاطفه
گفتی که با شعر من همسفر یادی
پروازت مبارک باد
من هم هنگامی که مرغان دریایی
پرواز شوخ و شنگ خود را می آغازند
و گه گاه بر موج تن میسایند
سفررا در ذهنم تداعی می کنند
سفری که آرزویش آسان است
و پرواز مشکل
ای نزدیک دور
و ای دور نزدیک
خطی است در کنار افق و دوردست دریا ها
که خط جدایی ماست
تو هنگامی که بر بال های عقاب سفر نشستی
پرواز کردی و از آن خط گذشتی
اما آن خط برای من خط جداییست
گویی آن خط دیوار حصار بلندیست
و من و تو در دو سوی دیوار
فریاد می زنیم و
اشک می ریزیم
یکدگر را می شناسیم
صدای هم را می شنویم
اما دریغ
چهره ی هم را نمی بینیم
و چه سخت است
شنیدن و ندیدن
دوست داشتن و به هم نرسیدن
در خیال من این دیوار تا کهکشان برافراشته است
اما من نا امید نیستم
یکی در سینه ام فریاد می زند پرواز کن
بر تارک دیوار خواهی رسید
و از آن سو همزادت را و عشقت را خواهی نگریست
هزاران حیف
پر می زنم اما پرواز نه
گویی دست صیادی پر های پرواز مرا بریده است
شوق پرواز هست اما قدرت پرواز نه
خورشید من
غروب شفق را به تماشا می نشینم
سفر خورشید را می گویم
چه زیبا سفر میکند
اما چه غریب
چه تنها
چه بی کس
چه بی مشایعت
چون عروسی با تو ابر
همانند عروس بی مادر
نخست می خندد و سپس می گرید
و آرام آرام به دیار تو می اید
من غروبش را مینگرم و تو طلوعش را
من وداعش را می شنوم و تو سلامش را
من بدرودش را و تو درودش را
از من قهر می کند و با تو آشتی
می خواهم به او پیغام بدهم
تا از سوی من ببوسدت
اما صدایم را نمی شنود و در هاله ی ابر پنهان می شود
گاه به قول بچه ها دالی میکند و گاه می گریزد
او می رود ومن میگریم
او بدرود می گوید و من در دل به تو درود میفرستم
در این هنگام است که لبخند تو را
در برکه ی اشک خویش تماشا می کنم
و چه تماشای دلپذیری
خود را فریب می دهم که اگر من میگریم
تو میخندی
و اگر پیام آور من نیست
لاجرم نگاه مرا با تو هماهنگ و متصل می کند
اگر هیچ نیست
اگر بی پیام من به سوی تو می اید
دست کم یک نقطه ی نگاه مشترک که هست
یک نقطه ی اتصال یک بهانه ی دیدار
ببین به چه چیزها دلخوشم
آری من با غروب خورشید می گیریم
و تو با طلوع او می خندی
اما نمی دانم چرا در همان لحظه
ناگهان چشمان فریبنده ات را در هاله یی از ابر می نگرم
که کریم تر از ابر می گرید
و بلور اشک های کریمانه ات
از میان مژگان سیاهت از میان یک جفت چشم نگران
و غمگین
از میان ابر از میان افق جوانه می زند و می شکفد
و در اقیانوسی دور می چکد
سقوط اشکها تو در آب ها
موج بر نمی انگیزد و طوفان را به آشوب دعوت میکند
ای غمگین
ای زاده ی غم
ای نشاط و ای فرزند نشاط
ای واژه ی صفا و صمیمیت
ای معنی کرامت
ای همه ایثار
ای عشق و ای تجسم محبت
ای همه پرواز
هر شب که با یاد تو به خلوت می روم
در این آهنگم که سازهای شعر را کوک کنم
و نوت های واژه ها را بنویسم
و هماهنگی کلمات را به انتظار بنشینم
تا در تالار سکوت احساس خود را روی چنگی
افسونگر یپاشم
واژه های رقصنده
چون رنگین حباب هایی
در رویا و در بلندای خیالم در هم میلولند
و چون قطرات اشک رنگین در هم می لرزند
و رنگین کمان شعر
در شرق اندیشه ام و بر دیواره ی افق خیالم تقش می بندد
سپس همه آهنگ می شوند
هماهنگ می شوند
وزن می شوند
شور و حال می شوند
و شعر می شوند
شعری که تو می پسندی
ای من
ای همزاد
ای همسفر سالهای زندگی ام
سالهاست و شاید قرنهاست که من و تو
یک روح در دو پیکریم
یک معنی در دو واژه ایم
یک خورشید در دو آسمانیم
یک عشق در دو سینه ایم
و یک هستی در دو نیم ایم
شاید هم از یک روح
دو پیکر ساخته باشند
نازنینم
خیلی حرف دارم
اشکم اجازه می ده که بنویسم و بنویسم
اما یکی در سینه ام می گوید نه
ننویس
شاید او نخواند
شاید دوست نداشته باشد
ایا راست می گوید ؟

.
.

بدرود
شب بخیر...

به که باید دل بست.....

haamiidd — Sat, 19 Apr 2008 09:10:00 GMT

به كه بايد دل بست؟

به كه شايد دل بست؟

سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است .

هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ

گرم، پاسخ گويد

نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ

قدمي، راه محبت پويد

***

خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست

همه گلچين گل امروزند ـ

در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست .

***

به كه بايد دل بست ؟

به كه شايد دل بست ؟

نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ

نقشه يي شيطانيست

در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـ

حيله پنهانيست .

***

زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ

هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست

پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ

هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست

به كه بايد دل بست؟

به كه شايد دل بست؟

***

خنده ها ميشكفد بر لبها ـ

تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي

همه بر درد كسان مينگرند ـ

ليك دستي نبرند از پي درمان كسي

***

از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست ؟

ريشه عشق، فسرد

واژه دوست، گريخت

سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست ؟

***

دست گرمي كه زمهر ـ

بفشارد دستت ـ

در همه شهر مجوي

گل اگر در دل باغ ـ

بر تو لبخند زند ـ

بنگرش، ليك مبوي

لب گرمي كه ز عشق ـ

ننشيند بلبت ـ

به همه عمر، مخواه

سخني كز سر راز ـ

زده در جانت چنگ ـ

بلبت نيز، مگو

***

چاه هم با من و تو بيگانه است

ني صد بند برون آيد از آن، راز تو را فاش كند

درد دل گر بسر چاه كني

خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند

گر شبي از سر غم آه كني .

***

درد اگر سينه شكافد، نفسي بانگ مزن

درد خود را به دل چاه مگو

استخوان تو اگر آب كند آتش غم ـ

آب شو، « آه » مگو .

***

ديده بر دوز بدين بام بلند

مهر و مه را بنگر

سكه زرد و سپيدي كه به سقف فلك است

سكه نيرنگ است

سكه اي بهر فريب من و تست

سكه صد رنگ است

***

ما همه كودك خرديم و همين زال فلك

با چنين سكه زرد ـ

و همين سكه سيمين سپيد ـ

ميفريبد ما را

هر زمان ديده ام اين گنبد خضراي بلند ـ

گفته ام با دل خويش:

مزرع سبز فلك ديدم و بس نيرنگش

نتوانم كه گريزم نفسي از چنگش

آسمان با من و ما بيگانه

زن و فرزند و در و بام و هوا بيگانه

« خويش » در راه نفاق ـ

« دوست » در كار فريب ـ

« آشنا » بيگانه

***

شاخه عشق، شكست

آهوي مهر، گريخت

تار پيوند، گسست

به كه بايد دل بست ؟

به كه شايد دل بست ؟